Lawrence wygrywa Omega European Masters. Meronk T44

Crans-Montana · Szwajcaria

Lawrence odrobił sześć uderzeń i wygrał po dogrywce

Thriston Lawrence po raz trzeci wygrał Omega European Masters. Po 72 dołkach reprezentant RPA i Paul Casey mieli identyczny wynik -18. Do wyłonienia zwycięzcy potrzebne były aż cztery dodatkowe dołki.

Lawrence rozpoczął niedzielę sześć uderzeń za prowadzącym Caseyem, ale zagrał znakomite 62, czyli osiem poniżej par. Trzy pierwsze dołki dogrywki nie przyniosły rozstrzygnięcia. Na czwartym Lawrence zrobił birdie i obronił tytuł zdobyty rok wcześniej.

Adrian Meronk zakończył turniej na miejscu T44 z wynikiem -6. Polak zagrał rundy 66, 68, 68 i 72, a za występ w Crans-Montanie zarobił 16 446,79 euro.

Finał

62 Lawrence'a kontra przewaga Caseya

Przed finałową rundą sytuacja wydawała się sprzyjać Paulowi Caseyowi. Anglik prowadził z wynikiem -16 i miał sześć uderzeń przewagi nad Lawrence'em. Obrońca tytułu potrzebował więc rundy znacznie lepszej niż tylko solidna.

I właśnie taką zagrał. Lawrence przeszedł finałowe 18 dołków w 62 uderzeniach i doszedł do -18. Casey odpowiedział rundą 68. Obaj zakończyli regulaminowe 72 dołki z rezultatem 262 uderzeń.

Dogrywka

Trzy razy remis. Za czwartym razem birdie.

Lawrence i Casey zaczęli dogrywkę od trzech kolejnych parów. Dopiero przy czwartym powrocie na dodatkowy dołek reprezentant RPA wykorzystał swoją szansę na birdie i zakończył turniej.

Trzecie miejsce zajął Harry Hall, który finałową rundę przeszedł w 63 uderzeniach i zakończył turniej na -17, zaledwie jedno uderzenie od dogrywki.

Miejsce	Zawodnik	Wynik	Finałowa runda
1.	Thriston Lawrence	-18	62
2.	Paul Casey	-18	68
3.	Harry Hall	-17	63
T44	Adrian Meronk	-6	72

Adrian Meronk

Trzy rundy poniżej par, trudniejsza niedziela

Meronk bardzo dobrze rozpoczął tydzień w Szwajcarii. Pierwszego dnia zagrał 66 (-4), a następnie dwukrotnie zanotował 68 (-2). Po 54 dołkach miał więc wynik -8.

W niedzielę nie udało mu się utrzymać tempa z pierwszych trzech dni. Finałowe 72 (+2) oznaczało końcowy rezultat -6 i miejsce ex aequo na 44. pozycji.

-6

wynik końcowy

T44

miejsce

274

uderzenia

16 446,79 €

nagroda

3,75 mln dolarów

Jedna z ważniejszych jesiennych imprez DP World Tour

Łączna pula nagród Omega European Masters 2026 wyniosła 3,75 mln dolarów. Turniej należy do jesiennej części sezonu DP World Tour określanej jako Back 9 i oferował także 5000 punktów do klasyfikacji Race to Dubai.

Jednak Crans-Montana wyróżnia się nie tylko wysokością nagród czy obsadą. To jedno z tych miejsc, w których samo pole jest równie ważną częścią historii jak lista zwycięzców.

Crans-sur-Sierre Golf Club

1500 metrów nad poziomem morza. Tutaj odległości trzeba liczyć od nowa

Severiano Ballesteros Course leży na alpejskim płaskowyżu około 1500 metrów nad poziomem morza. Z pola rozciąga się widok na dolinę Rodanu oraz alpejskie szczyty, w tym Matterhorn i Mont Blanc.

Wysokość nie jest jednak tylko częścią krajobrazu. Rzadsze powietrze sprawia, że piłka leci dalej niż na poziomie morza. Przed tegorocznym turniejem DP World Tour pokazywał, jak zawodnicy wykorzystują launch monitory do ponownego ustalania rzeczywistych odległości kijów.

Co robi wysokość z piłką?

Ten sam kij może nagle posłać piłkę kilka procent dalej

Marco Penge podawał podczas przygotowań do turnieju, że jego wedge grały około 5 proc. dalej, a część ironów około 7,5 proc. W cieplejszej części dnia spodziewał się nawet około 10 proc. dodatkowego dystansu. Dlatego w Crans-Montanie równie ważne jak samo uderzenie staje się prawidłowe przeliczenie odległości.

Na co dzień klub podaje dla Severiano Ballesteros Course 18 dołków, par 71 i 6274 metry. Podczas Omega European Masters układ przygotowywany jest jako par 70. Nie należy do najdłuższych na DP World Tour – większe znaczenie mają precyzja, niewielkie greeny i odpowiedni dobór kija.

Historia pola

Pole nie powstało dzięki Seve. Ale to on nadał mu współczesny charakter

Historia golfa w Crans-sur-Sierre zaczęła się ponad sto lat temu. Pierwsze dziewięć dołków, wytyczone przez Brytyjczyków Freemantle'a i Gedge'a, otwarto w 1906 roku. Kolejne dziewięć powstało dwa lata później. Po późniejszej odbudowie układu pracował przy nim również brytyjski architekt Harry Nicholson, który przebudował greeny i dodał bunkry.

Dopiero pod koniec 1995 roku klub zwrócił się do Ballesterosa. Hiszpan miał uczynić pole bardziej wymagającym dla zawodowców, ale jednocześnie atrakcyjnym dla amatorów.

Po turnieju w 1997 roku konieczna okazała się znacznie większa przebudowa greenów. Ballesteros ponownie otrzymał zadanie przeprojektowania układu. Latem 1999 roku zaprezentowano odnowione pole z nowymi greenami, przesuniętymi tee oraz zmienionymi przeszkodami.

Ślad Ballesterosa

Seve szczególnie zmienił m.in. 7. dołek, 17. przekształcił w dogleg w lewo, a przed greenem 18. umieścił przeszkodę wodną. W 2002 roku, podczas Omega European Masters, główne pole klubu oficjalnie otrzymało nazwę Severiano Ballesteros Course.

Ponad 100 lat turnieju

Od Swiss Open do Omega European Masters

Historia samego turnieju jest nawet starsza niż jego związek z Crans-Montaną. Swiss Open po raz pierwszy rozegrano w 1923 roku. Początkowo impreza wędrowała między kilkoma szwajcarskimi polami.

Do Crans-sur-Sierre trafiła po raz pierwszy w 1939 roku. Po przerwie spowodowanej II wojną światową turniej wznowiono w 1948 roku i od tego czasu Crans-sur-Sierre stało się jego stałym domem. W 1983 roku Swiss Open zmienił nazwę na European Masters.

Edycja 2026 była 79. odsłoną turnieju. Od czasu II wojny światowej wydarzenie wypadło z kalendarza tylko raz – w 2020 roku.

2022 · 2025 · 2026

Lawrence zrównał się z Seve

Lawrence pierwszy raz wygrał w Crans-Montanie w 2022 roku. Powtórzył sukces w 2025, a teraz obronił tytuł. Tym samym został dopiero drugim zawodnikiem od powstania European Tour w 1972 roku, który wygrał ten turniej trzykrotnie.

Pierwszym był zawodnik, którego nazwisko nosi dziś pole: Seve Ballesteros, zwycięzca z lat 1977, 1978 i 1989.

Nie tylko wynik

Symulator dał miejsce w DP World Tour, a 12-latek pokonał zawodowców

Z Trackmana do prawdziwego turnieju

Anton Moström zdobył dziką kartę do Omega European Masters przez wirtualne kwalifikacje. Pierwszy etap rozgrywano na cyfrowej wersji pola w symulatorach Trackman. Trzech najlepszych przyjechało następnie do Crans-Montany na prawdziwy finał. Szwed zagrał -3 i kilka dni później znalazł się w stawce DP World Tour.

12 lat i handicap 4

Podczas turniejowej zabawy Beat the Pro na 8. dołku 12-letni Diego Bustamante, grający z handicapem 4, pokonał w konkursie "nearest to the pin / najbliżej flagi" zawodowców Joela Girrbacha i Shubhankara Sharmę. Jego piłka zatrzymała się bardzo flagi, szkoda że nie było hole-in-one!

Casey grał również dla Crans-Montany

Paul Casey mieszka obecnie w Szwajcarii. Jeszcze przed finałem zapowiedział, że całą nagrodę pieniężną uzyskaną w turnieju przekaże Fondation Beloved, organizacji pomagającej osobom dotkniętym styczniową tragedią w Crans-Montanie.

Omega European Masters 2026

Turniej, w którym trudno oddzielić golf od miejsca

Finał przyniósł niemal wszystko, czego można oczekiwać od niedzieli DP World Tour: pogoń z sześcioma uderzeniami straty, rundę 62, cztery dołki dogrywki i trzecie zwycięstwo Lawrence'a w jednym z najbardziej charakterystycznych turniejów europejskiego golfa.

Crans-Montana pozostaje jednak czymś więcej niż tylko miejscem rozgrywania zawodów. Ponadstuletnie pole, przebudowane przez Seve Ballesterosa, wysokość 1500 metrów i turniej obecny tutaj od 1939 roku sprawiają, że Omega European Masters ma charakter, którego trudno pomylić z jakimkolwiek innym tygodniem sezonu.

Nota redakcyjna: artykuł został przygotowany na podstawie oficjalnych wyników i materiałów DP World Tour, Omega European Masters oraz Golf-Club Crans-sur-Sierre, uzupełnionych o materiały dotyczące finałowej dogrywki. Informacje historyczne dotyczące pola i turnieju zostały zestawione na podstawie oficjalnych archiwów organizatorów i klubu.