Ryan Fox wygrał The Open 2026. Ostatni major sezonu rozstrzygnięty na ostatnim greenie

Ryan Fox z Nowej Zelandii wygrał The Open 2026, ostatni męski major sezonu golfowego 2026. Turniej rozegrano na Royal Birkdale Golf Club w Southport, a jego finał rozstrzygnął się dopiero na ostatnim greenie. Fox stanął na 18. tee z wynikiem -9, czyli takim samym jak Cameron Young, który już od ponad dwóch godzin czekał w clubhouse i na range'u na możliwą dogrywkę. Nowozelandczyk zagrał jednak środkiem fairwaya, posłał drugie uderzenie na green i trafił putt na birdie z około 12 stóp. Zakończył turniej z wynikiem -10 i został Champion Golfer of the Year. To był jeden z tych finałów The Open, które zapadną nam w pamięć: Fox nie tylko zdobył pierwszy major w karierze. Zrobił to w wieku 39 lat, bez wcześniejszego miejsca w TOP 10 w majorze i po drodze z pozycji, z której zwykle nie wygrywa się takich turniejów.

Ryan Fox: 39-latek z Auckland i największy tytuł w karierze

Pochodzący z Auckland Ryan Fox ma bardzo mocne, sportowe korzenie. Jego ojciec, Grant Fox, jest legendą nowozelandzkiego rugby i mistrzem świata z All Blacks z 1987 roku, a dziadek Merv Wallace był kapitanem reprezentacji Nowej Zelandii w krykiecie. Ryan wybrał golf, ale jego droga do największego sukcesu nie była typową historią nastoletniego fenomenu.

Fox przeszedł na zawodowstwo późno jak na standardy światowej czołówki. Sam po zwycięstwie przypominał, że był debiutantem na DP World Tour w wieku 30 lat, debiutantem na PGA Tour w wieku 37 lat, a mistrzem wielkoszlemowym został dopiero jako 39-latek. Wcześniej miał już cztery zwycięstwa na DP World Tour, w tym BMW PGA Championship 2023 w Wentworth. W 2025 roku wygrał Oneflight Myrtle Beach Classic, a niecały miesiąc później RBC Canadian Open po dogrywce z Samem Burnsem.

The Open 2026 zmienił jednak skalę jego kariery. Fox został drugim Nowozelandczykiem, który wygrał The Open, po Bobie Charlesie z 1963 roku. W szerszym ujęciu dołączył też do grona nowozelandzkich zwycięzców majorów obok Boba Charlesa, Michaela Campbella i Lydii Ko.

Specyficzny golf Foxa

Fox gra szybko. Nawet bardzo szybko. Oficjalna relacja z The Open zawiera uwagę Scottiego Schefflera, który miał powiedzieć, że gra w trzyosobowej grupie z Foxem przypomina bardziej grę w parze, bo Nowozelandczyk tak szybko wykonuje swoje uderzenia... Sam Fox tłumaczył to prosto: jako dziecko uprawiał wiele sportów, w tenisie chciał mocno uderzać piłkę, w krykiecie też chciał uderzać mocno i nigdy nie był szczególnie metodyczny. To przeniosło się na golf. Jego styl nie wygląda jak spokojna, laboratoryjna procedura. Jest szybki, instynktowny i bardzo fizyczny. Na Royal Birkdale zadziałało to wtedy, gdy presja była największa.

Finał: Cameron Young czekał na dogrywkę, Fox wybrał zwycięstwo

Cameron Young zagrał w niedzielę 64 uderzenia i ustawił wynik -9, zanim ostatnie grupy zdążyły rozegrać kluczową część rundy. Zaczął bardzo mocno: birdie na trzech pierwszych dołkach, kolejne na 5 i 9 dołku, pierwsza dziewiątka w 29 uderzeń. Później dołożył birdie na par 5 na dołkach 14 i 17. Problem pojawił się  na 18-tce. Young trafił tee shotem do fairwayowego bunkra po prawej, a piłka znalazła się blisko krawędzi. Drugie uderzenie zahaczyło o ścianę bunkra i skończyło w roughie. Trzecim uderzeniem wpadł do bunkra przy greenie, a próba ratowania PAR-a prawie się udała, ale piłka minęła dołek! Bogey na 18 dołku zamknął mu rundę 64 i wynik -9. Potem przez ponad dwie godziny czekał, czy ktoś go dogoni albo wyprzedzi.

Fox wszedł na 18 dołek dokładnie w tej sytuacji: PAR oznaczałby dogrywkę z Youngiem, birdie dawało mu zwycięstwo. Ostatni dołek był najtrudniejszy na Royal Birkdale w całym tygodniu, a w niedzielę przed Foxem birdie zrobiło tam tylko czterech zawodników. Nowozelandczyk nie zagrał zachowawczo. Powiedział caddiemu Deanowi Smithowi, że spróbuje wygrać turniej. Driver poszedł środkiem fairwaya, drugie uderzenie zatrzymało się około 12 stóp od dołka, a sprawnie wykonany, celny putt dał mu zwycięstwo.

Sam Burns największym przegranym finału, Scheffler i Fleetwood blisko

Największym przegranym finałowej rundy był Sam Burns. Po 54 dołkach prowadził z wynikiem -10 i miał dwa uderzenia przewagi. W niedzielę zaczął jeszcze lepiej, bo po trzech dołkach doszedł do -11. Potem jednak wszystko się zmieniło, jakby presja go zjadła, jakby usztywniła mu mięśnie. Aż przykro było patrzeć. Zagrał 72 uderzenia, nie zrobił birdie na ostatnich 12 dołkach i zakończył turniej na 3. miejscu z wynikiem -8.

Scottie Scheffler, obrońca tytułu The Open, zakończył turniej na T4 z wynikiem -7. W niedzielę zagrał 67 i przez moment jeszcze włączył się do walki. Miał birdie na trzech z pierwszych pięciu dołków, potem kolejne na 12 dołku, ale bogeye na 13 i 15 mocno osłabiły jego szanse. Zrobił kolejne birdie na 16 i 17, zakończył bogeyem na 18.

Tommy Fleetwood był lokalnym bohaterem tygodnia. Dorastał zaledwie kilka kilometrów od Royal Birkdale i miał za sobą ogromne wsparcie publiczności. W niedzielę szybko rozpalił nadzieje kibiców: birdie na 1, 5 i 8. dołku przesunęły go bardzo blisko prowadzenia. Później przyszły jednak straty na 9, 10 i 11 dołku. Fleetwood zakończył rundę dwoma birdie i zakończył turniej razem ze Schefflerem na T4.

Czołówka The Open 2026

Końcowa czołówka The Open 2026 wyglądała następująco. Ponieważ w golfie remisy obejmują wszystkich zawodników z tym samym wynikiem, miejsca 1–10 z remisami dają więcej niż dziesięć nazwisk.

Bryson DeChambeau zakończył turniej na T14 z wynikiem -4. W tej samej grupie wynikowej znaleźli się m.in. Corey Conners, Sungjae Im i Hideki Matsuyama.

Kontrowersja tygodnia: kara dla Brysona DeChambeau

Największą kontrowersją The Open 2026 była kara dla Brysona DeChambeau. W drugiej rundzie Amerykanin otrzymał dwa uderzenia kary za poprawienie warunków wpływających na uderzenie przy piłce leżącej w wysokiej trawie na 5 dołku. Według sędziów naruszenie dotyczyło przestrzeni potrzebnej do wykonania zamachu. Decyzja zmieniła jego wynik na tym dołku z 5 na 7, czyli z bogeya na triple bogeya. R&A tłumaczyło, że chodziło o naruszenie reguły 8.1 i poprawienie warunków wpływających na uderzenie, w tym obszaru zamachu wstecznego. Ważne jest tu słowo „niezamierzone”: nie chodziło o publiczne oskarżenie zawodnika o celowe oszustwo, ale o ocenę, że jego zachowanie w wysokiej trawie dało potencjalną poprawę warunków do uderzenia. DeChambeau nie zgadzał się z decyzją, po rundzie długo dyskutował z sędziami, a później napisał, że jest rozczarowany werdyktem, ale gra dalej.

Ta sytuacja miała też wymiar sportowy. Przed karą DeChambeau był blisko czołówki, a po decyzji spadł z pozycji jednego uderzenia za liderem na trzy uderzenia straty. W weekend już nie wrócił do realnej walki o Claret Jug. W niedzielę zagrał 72 i skończył turniej sześć uderzeń za Foxem.

The Open: najstarszy major i najbardziej linksowy test

The Open to najstarszy major w golfie. Pierwsza edycja odbyła się w 1860 roku, a zwycięzca otrzymuje tytuł Champion Golfer of the Year. Najbardziej rozpoznawalnym symbolem turnieju jest Claret Jug, czyli formalnie The Golf Champion Trophy. Trofeum pojawiło się w historii mistrzostw w 1872 roku, zastępując wcześniejszy Challenge Belt.

The Open różni się od pozostałych majorów charakterem pól. To turniej linksowy, rozgrywany na wybranych nadmorskich polach w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Oficjalna lista gospodarzy The Open, dawnych i obecnych, obejmuje m.in. St Andrews, Royal Birkdale, Royal Lytham & St Annes, Royal Liverpool, Royal Portrush, Royal St George’s, Royal Troon, Carnoustie, Muirfield, Turnberry, Prestwick, Musselburgh, Prince’s i Royal Cinque Ports.

W 2026 roku gospodarzem było Royal Birkdale. Kolejna edycja, w 2027 roku, ma odbyć się w St Andrews, a następna, w 2028 roku, w Royal Lytham & St Annes.

Royal Birkdale: pole, które dało finał na 18. dołku

Royal Birkdale Golf Club znajduje się w Southport, w Merseyside, na północno-zachodnim wybrzeżu Anglii. The Open 2026 było 11. wizytą mistrzostw na tym polu. Od 1954 roku częściej niż Royal Birkdale gospodarzem The Open było tylko St Andrews.

Royal Birkdale jest polem, które wymaga precyzji od pierwszego tee shota. 1. dołek, par 4 o długości 447 jardów, już na starcie wymusza dokładność, bo zagrożenia są po obu stronach fairwaya. 5. dołek, krótki par 4 o długości 321 jardów, został przebudowany jako typowe ryzyko-nagroda: można atakować, ale błąd za greenem oznacza bardzo trudną pozycję. 14. dołek, par 5 o długości 602 jardów, wymaga dobrego rozegrania wiatru, bunkrów i mocno pofalowanego greenu.

W końcówce szczególnie ważne były trzy dołki. 15. dołek to nowy, najdłuższy na polu par 3, mierzący 241 jardów. 17. dołek, par 5, daje szansę na birdie, ale wąski green i bunkry potrafią mocno ukarać zły wybór. 18. dołek, par 4 o długości 508 jardów, został ustawiony tak, że gracze kończą rundę w stronę charakterystycznego klubowego budynku w stylu art déco. To właśnie tam Fox trafił najważniejszy putt kariery.

Historyczny smaczek: The Concession

Royal Birkdale to nie tylko The Open. To także miejsce najsłynniejszego gestu Fair Play w golfie. Podczas Ryder Cup 1969 Jack Nicklaus oddał Tony’emu Jacklinowi krótki putt na 18. greenie. Ten gest, znany jako „The Concession”, doprowadził do pierwszego remisu w historii Ryder Cup i do dziś jest jednym z najczęściej przywoływanych symboli fair play w sporcie.

Dlaczego The Open 2026 warto zapamiętać?

Ten The Open miał kilka warstw. Pierwsza to sama droga Foxa: T85 po pierwszej rundzie, T52 po dwóch rundach, sobotnie 62, niedzielne 68 i rekordowo mocne ostatnie 36 dołków. Druga to dramaturgia finału: Young z wynikiem -9 czekający na dogrywkę, Burns tracący prowadzenie, Scheffler i Fleetwood próbujący jeszcze wrócić do walki, a Fox rozstrzygający wszystko na 18. dołku.

Trzecia warstwa to Royal Birkdale. Pole pokazało dokładnie to, za co ceni się The Open: trudne decyzje, wiatr, bunkry, roughy fescue, nierówne lie, ryzyko na ostatnich dołkach i konieczność zaakceptowania czasem zwykłego bogeya, żeby nie przegrać wszystkiego jednym zbyt ambitnym uderzeniem. Fox zrobił to na 15. dołku, a potem zaatakował wtedy, kiedy naprawdę trzeba było zaatakować: na 18 greenie.

Z perspektywy historii golfa to zwycięstwo jest wyjątkowe. Ryan Fox nie był oczywistym kandydatem do Claret Jug. Nie miał wcześniej miejsca w TOP 10 w majorze, późno wszedł na najwyższy poziom PGA Tour i gra stylem, który sam określa jako instynktowny, szybki i daleki od przesadnej metodyczności. Właśnie dlatego jego wygrana na Royal Birkdale ma tak dobrą narrację: późny rozwój kariery, rodzinne sportowe dziedzictwo, nietypowy rytm gry i putt na 18. dołku, który zamienił go w Champion Golfer of the Year.

Final Round Highlights | The Open 2026

Źródła:
The Open – Ryan Fox crowned Champion Golfer of the Year
The Open – Ryan Fox claims Claret Jug at Royal Birkdale
The Open – Ryan Fox's journey from late bloomer to Champion Golfer
The Open – Ryan Fox player profile
The Open – Royal Birkdale course guide
The Open – venues and courses
The Open – Claret Jug: all you need to know
Sky Sports – The Open 2026 final leaderboard and report
Sky Sports – Bryson DeChambeau two-shot penalty
Reuters – Bryson DeChambeau after rules controversy
The Guardian – The Open 2026 final round live
Royal Birkdale – history